| تبليغات | X |
|
خواهر كوچكم از من پرسيد: پنج وارونه چه معنا دارد؟ من به او خنديدم كمي آزرده و حيرت زده گفت: روي ديوار و درختان ديدم باز هم خنديدم، گفت: ديروز خودم ديدم مهران پسر همسايه پنج وارونه به مينو مي داد. آنقدر خنده برم داشت كه طفلك ترسيد بغلش كردم و بوسيدم و با خود گفتم: بعدها وقتي بارش بي وقفه درد سقف كوتاه دلت را خم كرد بي گمان مي فهمي پنج وارونه چه معنا دارد...
باز باران با ترانه با گوهرهاي فراوان مي خورد بر بام خانه شميم فرح بخش باران در خانه مي پيچد. قطره قطره هايش دل و جانم را مينوازد و من آرام آرام ترانه دلخواه كودكي را زمزمه مي كنم. ياد تو را نرم تر از قطره هاي باران بر قاب پنجره می نشانم، بالهاي شوقم به سويت پر مي گشايند. دلم بي تاب تر از قلب زخمي آسمان مي تپد. چشم شب بيدار مهتاب بر دفتر كهنه خاطراتم مي تابد عطر پيكر باران خورده ات بر مزار انتظارم مي نشيند. من و تو، هر دو آلوده هرم نفس هاي هم گويا از آغاز خلقت سايلان بارگاه نوراني عشق بوديم. ميان دل دل انتظارم هر بار پنجره اي را مي گشايند، به شوق ديدارت جوانه ميزنم. وه كه قلب ستاره ها به شوق ديدار هر شبت در سينه مي تپد. آري! زمان محو تماشاي توست، آنگاه كه با دستان مهربانت بر مخمل آسمان نشانه مي روي. بي شك با نگاهت شمعداني ها قد مي كشند. مي دانم حتي كبوتر هاي اين خانه هم انتظار تو را دارند. محبوبم! دريچه هاي نوراني دنيا را به رويت مي گشايم، تنها خنده ات را مرحم خستگيم كن. گلبانگ عاشقانه ام، با طنين رنگ خنده هايت جاودانه خواهد گشت... همه گلهاي اطلسي فداي ناز خنده هاي تو باد... با هر قطره باران درمي يابم بيشتر دوستت دارم بگذار در تمامي طول شب آرام ببارد............
غم غروب نگاهت نشست بر روحم بمان ستاره كه بي تو بهار مي ميرد ميان دشت بنفشه كنار بركه عشق براي شهر دلم انتظار مي ميرد دلم به وسعت آلاله هاي غم سرخست وجود آبي احساس پاك و باراني ست چگونه بي تو بمانم بمان بهانه من دلم هنوز به دست تو زنداني ست بدان كه قصه احساس قصه اي نيلي ست بيا و قصه او را دوباره باور كن به جاي اندوه بي قراري و درد بيا و ازسر لطف تو فكر ديگر كن پرنده از غم هجران تو چه بايد كرد دلم براي نگاهت بهانه مي گيرد دلم اگر بروي در خزان هجرانت چو يك كبوتر بي آب و دانه مي ميرد اگر چه قدر نگاه تو را ندانستم ولي هميشه به ياد تو شعر مي خوانم كنون اگر تو كنارم نماني و بروي ميان هاله اي از انتظار مي مانم به جان برگ گل ياس باغ دل سوگند قسم به عاطفه يك نگاه دريايي قسم به بارش شمع وجود يك انسان قسم به شهر پر ز ساكنان رويايي قسم به واژ ه كمرنگ عشق در مهتاب قسم به ترجمه نيلي شكيبايي قسم به عاطفه نقره فام چشمانت قسم به هجي مفهوم يك شكوفايي بمان هميشه كه بي تو شكوفه خواهد مرد دگر ميان گلستان گلي نخواهد ماند بدون تو گل وگلدان غريب خواهد شد دگر ميان چمن بلبلي نخواهد ماند شكسته مي شود از دوريت بلور دلم بدون تو تپش قلب من چه بي معناست بدون تو دلم از تب هميشه خواهد سوخت بدون خنده تو قلب غنچه ها تنهاست مرور خاطره انتشار احساس ست دل مرا به به تماشاي عشق خواهد برد بمان هميشه كه بي تو ترانه بودن ميان قلب هزاران جوانه خواهد مرد صداي نبض بنفشه صداي خنده ياس ميان باغ نگاهت چو بركه اي جاريست بدان اگر بروي كار باغ چشمانم هميشه شكوه و اشك و شكستن و زاريست ميان شبنم اشكم بلوري از عشقست به ياد جاده سر سبز شهر چشمانت بمان هميشه كه بي تو زرد خواهد شد تمام هستي اين دل فداي مژگانت غم نبودن تو در كنار من سخت است حضور آبيت اينجا چقدر زيبا بود چگونه مي شود اكنون ميان غربت باغ بدون زمزمه آبي تو اينجا تنها بود چه لذتي ست درون نگاه پر نورت بيا و زخم عميق مرا تو درمان كن ببين چه درد بزرگي ست غربت دو نگاه بيا ببار و مرا خيس عطر باران كن بدون ياد تو قلبم كوير خواهد شد بمان هميشه كه بي تو نسيم غمناكست تمام كلبه چشمم تمام شهر دلم ز قطره قطره باران اشك نمناكست زسقف نيلي چشمم چكيد قطره اشك تو را قسم به شقايق بمان ستاره من بچين ز باغ دلت دسته اي گل پونه بمان كه نيست به جز اين مرام چاره من بگو ستاره هميشه كنارم خواهي ماند بگو كه قلب من از انتظار لبريزست بدون تو تپش قلب من چه بي معناست بيا كه بي تو وجودم هميشه پاييزست قسم به نغمه باران بمان بهانه من بدون تو تپش آفتاب كمرنگ ست به هر كجا كه روي هر زمان و هر لحظه دلم هميشه براي تو تنگ ست بمان بهانه من...
آره راسته اين درسته دست من دست كنيزه شما صاحب اختياري دست هاتون برام عزيزه شما معصوم و صبوري شما انگار خود نوري همه جا هستي و نيستي هميشه فقط يه جوري مي د ونم جسارته اسم شما رو بيارم اگه گستاخي نباشه دست هاتون رو دوست دارم اگه گستاخي نباشه نفس هام مال شما تا چشم ها مي بينه مثل سايه دنبال شما شما عشق لا يزالي شما ذات بي زوالي شما حاضر شما غايب شما ممكن و محالي شما رمز شعر حافظ شما راز هر قصيده شما شعري نسروده شما طرحي نكشيده شما صاحب يقيني شما گردش زميني شما علت شما مقصود شما پاكيزه تريني شما پيدا شما ناياب شما اول شما آخر شما بيداري هر خواب من كنيزم شما سرور شما از ستاره بيشتر شما مومن شما صوفي دستي انگار شما رو از آسمون فرستاده هر چي هست بد بودن و به دستاتون ياد نداده قصه من قصه خيز پلنگ به سمت ماه براي چشم كنيز خواب يه سرور زياده شما از جنس سپيده شما ابريشم شعري شما علت نخستين خلقت مبهم شعري شما بهترين شباني شما قديس و فرشته كاشف حرف و صدايي كاشف خط و نوشته چه تماشايي دست هاي شفا بخش شما چشم هاي بسته اين خسته كنيز و وا كنه اين يه ميلاد دوباره س متبرك و عزيز وقتي سرور منو با اسم كوچيك صدا كنه كاش ميشد رخت شما رو بو كنم كفش و از پاي شما در بيارم پشت در كفش شما رو جفت كنم پايين پاي شما سر بذارم .......... (شهیار قنبری)
به دنيا آمدم، ميان هوچي زمان چشم گشودم و راه رفتن آموختم.هر شب با لالايي گرم مادر ميان آغوش بزرگ
و بي دغدغه اش آرميدم. چون سحر گاه چشم از هم مي گشودم هواي ملايم نفس هايش، صداي آرام صبح بخير گفتنهايش، بوسه هاي گرم وعاشقانه اش و دستان بي ريا و مادرانه اش به من نويد مي داد روزي دگر است . برخيزكه غول سياه شب بار سفر بسته، حركتي بايد. بزرگتر شدم، مادر م به من آموخت براي رسيدن سعادت دانش بياموزم و به جاي آغوش پرمهرش بر نيمكت چوبين مدرسه تكيه زنم .سالهايم گذشت و بر بهاران زندگيم افزود،نه ديوار كلا س و مدرسه،نه فريادهاي خشمگين و پي در پي معلم كه هر دم چون تازيانه اي بر پيكره دلم نشانه ميرفت،نه نمراتي كه نشان از يك سال تلاش بي حاصلم بود،نتوانست از كودكي كه سالها با روياهاي قشنگ و كودكانه اش خاطره ها ساخته بود جواني خشك و پوشالي بسازد كه خاطره هايش را ميان خطوط درهم وآشفته كتاب و دفترهايش جا گذاشته. تا اينكه در زمهرير روزگار آنگاه كه خواستن گنگ ترين صيغه انسانيت بود، تو را ديدم.تو به من آموختي به پاس صداقت چشمانت سبز بمانم،تو به من آموختي در تشييع دور نگي بر يكرنگي دستانت سجده گذارم،تو به من آموختي بغض هزاره چشمانم را بر بهار جاويد نگاهت قرباني كنم ،كنون: آموزگار روزهاي من ! چه مي خواهي كه من از طينت زشت روزگار هنوز لرزانم ،چه ميخواهي كه من قصه رنج دلم را ميان دستان سردي كه هنوز بوي كودكي مي دهد پناه دادم، بلكه روزگاري بسپارم به چشم هراسان كودكي كه فردا حاشا ميكند، گناه من چيست؟به نمناكي دل بي پناهي كه گوشه چشم تو مامن دلتنگيش بود،به ويرانه اي كه قدوم تو آبادش ساخت،زمن هيچ بردل مگير كه جور افعيیان اين زمان دردها بر دلم وزخم ها بر احساسم به يادگار گذاشته. بگذار در آرامش لحظات تو نفسي تازه كنم .بگذار بدانم با تو،به خود،اين من نورس و بي ياور رسيده ام بگذار در غروب اين همه خوبي بتابم بر سيماي باورهايم.به آنچه خواستم و مانع شدند،به آنچه بودم و نگذاشتند. بگذار باور كنم كسي هست كه سادگي دلش را به پاي معصوميت دل كودكي گذارد كه هيچ گاه نخواست بزرگ شود.كودكي كه دنياي سياه آدمها را هرگز آرزو نكرد. بگذار به احترام روزهاي كودكي ام كودك بمانم ....
|
درباره من
دختری که در پاییزی ترین فصل خدا چشم گشود مجبور شد پاییز گونه زندگی کند وبی شک در پاییزی ترین فصل خدا چشم از جهان خواهد بست.گله ای نیست روزگار با تمام روزهای پاییزی اش زیباست و من عاشق پاییزم.......
تماس با من گالری قالب آرشیو مطالبآبان 1388مهر 1388 شهریور 1388 اسفند 1387 دی 1387 آذر 1387 آبان 1387 مهر 1387 شهریور 1387 مرداد 1387 تیر 1387 خرداد 1387 اردیبهشت 1387 فروردین 1387 اسفند 1386 بهمن 1386 پیوندها
آرا
دست نوشته های دل پاییزی |
