به ستاره پر فروغ زندگیم،که با مهر بی حدم به او، تنها کسی بوده ام که پیوسته آزارش داده  ام:

تو همان جلوه صبحی ، که ز شب می ماند 

تو همان مونس جانی که به دل می ماند

اگر از تیر غمت ، شیشه قلبم شکند

تو همان نقش خیالی که به سر می ماند

یاد تو در جان من ، دریای اشک

 تو همان فکر محالی که روان می ماند

دل تو دشت جنون ، جامی ز خون

 تو همان غوغای مجنون ، که عبث می ماند

در شب هجران غمت فریاد کرد

تو همان خورشید رخشان ، که ز شب می ماند

 دیگر هیچ باک ندارم ز نبود تن خویش

 تو همان راحت جانی ، که ز من می ماند