| تبليغات | X |
|
من آرزومند دهانت هستم صدایت، مویت دور نشو حتی برای یک روز زیرا که... زیرا که... یک روز زمانی طولانی است برای انتظار من، چونان انتظار در ایستگاهی خالی در حالی که قطارها در جای دیگری به خواب رفته اند. ـ ترکم نکن حتی برای ساعتی، چرا که قطره های کوچک دلتنگی به سوی هم خواهند دوید، و رود به جستجوی آشیانه ای در اندرون من انباشته می شود تا نفس بر قلب شکست خورده ام ببندد. آه! خدا نکند که رد پایت بر ساحل محو شود و پلکانت در خلا پر پر زنند حتی ثانیه ای ترکم مکن دلبندترین! چرا که همان دم آنقدر دور می شوی که آواره جهان شوم، سرگشته... تا بپرسم که بازخواهی آمد یا اینکه رهایم می کنی تا بمیرم؟؟؟
کاش می دانستم چیست؟ آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاریست! آه ! وقتی تو لبخند نگاهت را می تابانی بال مژگان بلندت را می خوابانی آه ! وقتی که تو چشمانت آن جام لبالب از جان دارو را سوی این تشنه دل سوخته می گردانی موج موسیقی عشق، از دلم می گذرد روح گلرنگ شراب در تنم می گردد دست ویرانگر شوق پرپرم می کند ای غنچه رنگین ـ پرپر ـ من در آن لحظه که چشم تو به من می نگرد برگ خشکیده ایمانم را، در پنجه ی باد رقص شیطانی خواهش را در آتش سبز، نور پنهانی بخشش را در چشمه مهر، اعتزاز ابدیت را می بینم. نگاه امروزت نگاه تابانت گرمی فروغ چشمانت، بتی انداخته در جانم که تا ابد گرم است زمستانم...
روز میلا دختر پاییز برگی بود از ماه هزار و یک رنگ اندوه... پروردگار من،خدای خوب من، چشم به آسمان رحمت تو دوخته ام،نا امیدم مکن... . . . ای خدا این وصل را هجران مکن سرخوشان عشق را نالان مکن باغ جان را تازه و سرسبز دار قصد این بوستان و این مستان مکن چون خزان بر شاخ و برگ دل مزن خلق را مسکین و سرگردان مکن بر درختی کاشیان مرغ توست شاخ مشکن،مرغ را پرّان مکن جمع شمع خویش را بر هم مزن قصد این پروانه حیران مکن گرچه دزدان خصم روز روشنند آنچه میخواهد دل ایشان مکن کعبه اقبال ما این درگه است کعبه امید را ویران مکن نیست در عالم ز هجران تلخ تر هر چه خواهی کن،ولیکن آن مکن
آرام نگیریم از عشق بمیریم آنگاه به پاییز دو چشم تو ببینیم هر برگ که از شاخه ی جانم،به کف باد روان است هر سال که از عمر من آید به سر انجام بینم که به پاییز دو چشم تو هر آن برگ، هر درد هر شور هر شعر کز قلب من خسته جدا شد باد هوست برد آتش زد و خاکستر آن را به هوا ریخت من هیچ نگفتم جز آنکه سرودم پاییز چه زیباست... مهتاب زده تاج،سر کاج پا شویه،پر از برگ خزان دیده ی زرد است! آن دختر همسایه،لب نرده ایوان می خواند با ناله ی جانسوز چون دید لب پنجره مرد است: خندید و خز آرید که هنگام خزان است پاییز چه زیباست ! پاییز دو چشم تو چه زیباست ...
نمی شود که بهار از تو سبزتر باشد گل از تو گلگون تر امید از تو شیرین تر نمی شود پاییز ـ فضای نمناک جنگلی اش برگهای خسته ی زردش ـ غمگین تر از نگاه تو باشد. نمی شود می دانم نمی شود آوازی که مردی روستایی و عاشق با صدایی صاف در اعماق دره می خواند در شمال شمال رنگین تر از نگاه تو باشد. نمی شود که بهار از تو سبزتر باشد و- صدای شیهه ی اسبی تنها در ارتفاع کوه و- صدای گریه ی سرداب رود - زمانی که تنگه ی وَن دار بن را می ساید – و- صدای عابر پیری که آب می خواهد به عمق یک سلام تو باشد. شب هنگام که خسته ییم از کار که خسته ییم از روز که خسته ییم از تکرار نمی شود که بهار از تو سبزتر باشد. نمی شود که تو باشی، به مهربانی مهتاب در آن زمان که روح دردمند ولگردم بستری می جوید بالینی می خواهد تا شاید دمی بیاساید نمی شود که تو باشی به مهربانی مهتاب و این روح دردمند ولگرد باز هم کوله را زمین نگذارد و سر را بر زانوی مهربانی تو. نمی شود که بهار از تو سبزتر باشد شکوفه از تو شاداب تر پاییز،از تو غمگین تر . نمی شود که تو باشیّ و شعر هم باشد نمی شود که تو باشی،ترانه هم باشد نمی شود که تو باشی،گلدان یاس هم باشد نمی شود که تو باشی،بلور هم باشد نمی شود که شب هنگام عطر نگاه تو باشد «محبو به های شب» هم باشند. نمی شود که تو باشی،من عاشق تو نباشم نمی شود که تو باشی درست همین طور که هستی و من،هزار بار خوبتر از این باشم و باز،هزار بار،عاشق تو نباشم. نمی شود،می دانم نمی شود که بهار تو سبزتر باشد....... (نادر ابراهیمی)
پاییز را بستای و طیف طولانی رنگهای زرد را و بادهای در هم کوبنده را زمستان را بستای و بگو:سفید کننده ها را دوست می دارم... از بهار رفته یاد نباید کرد - مرگ در باغچه ی خانه قدم می زند همسایه بی اعتنا به او ، دانه های تازه کاشته را آب می دهد تو آرام و عاشقانه لبخند می زنی... یک عاشقانه آرام (نادر ابراهیمی)
توی باغا گل سرخی توی آسمون ستاره جایی رو سراغ ندارم که نشون از تو نداره تاریخ تولد تو توی دفتر حسابم شب که چشمامو می بندم باز نمیذاری بخوابم عکس تو جور عجیبی توی چشمام می درخشه دیوونم خدا می دونه کاش خودش منو ببخشه توی تابستون نسیمی آفتابی توی زمستون تو همونی که گرونه نمیاد به دستم آسون وقتی من تو آسمونم تو توی راه زمینی مشکل اینه چون عزیزی هر جا باشی نازنینی سفر دور و دارزت بی خطر باشه الهی بی خبر منو گذاشتی ولی نه تو بی گناهی قیمت نگاه نازت خیلیه مثل صداقت مثل خوب بودن تو سختی واسه اثبات رفاقت توی خرداد،گل یاسی توی آبان،گل مریم چه شکنجه قشنگی میکشی منو تو کم کم چه تفاهمی،تو عاقل دل من مات و دیوونه درمونم دست چشاته اینم آخرین بهونه دل تو یه وقتا سنگه یه روزم مثل بلوری شبا گاهی قرص ماهی یه روزم یه تیکه نوری حوصله که داشته باشی دو سه جمله میگی گاهی اما میلت که نباشه نداری حتی نگاهی چون غروب خیلی قشنگه تو خود خود غروبی چی بگم قحطی واژه ست هر چی هستی خیلی خوبی عکس نازت و گذاشتم گوشه سفید دفتر تا دیگه هیشکی نبینه هر چی پنهون باشه بهتر یه روزی میشی یه دریا فرداش اما مثل کوهی هر چی که دلت میخواد باش هر جا باشی با شکوهی وقتی که بارون میگیره چشمام از عشق تو خیسه دل برات به قول سهراب زیر بارون مینویسه تنها آروزوم همینه تا یادم نرفته راستی کاش یه روز بهم بگی که من همونم که میخواستی ... (مریم حیدر زاده)
پاییز هیچ حرف تازه ای برای گفتن ندارد با این همه از منبر بلند باد که بالا میرود درختان چه زود به گریه می افتند...
هنوز گوشم از گفتگوي بي گريه مان گرم بود!
با توام ای لنگر تسکین ای تکانهای دل ای آرامش ساحل با توام ای نور،ای منشور ای تمام طغیانهای آبی ای کبود ارغوانی با توام ای دلشوره شیرین با توام ای شادی غمگین با توام ای غم،ای مبهم ای نمی دانم.... هر چه هستی باش اما کاش.... اما نه! جز این آرزویی نیست هرچه هستی باش،اما باش...
با تو بودن، همیشه پر معناست بی تو روحم، گرفته و تنهاست با تو یک کاسه آب، یک دریاست بی تو دردم، به وسعت صحراست با تو بودن، همیشه پر معناست با تو آسان، هزار کار خطیر با تو ممکن، جهاد با تقدیر بی تو با غم، برهنه همچو کویر با تو یک غنچه، دشتی از گلهاست با تو بودن، همیشه پر معناست ای تو تعریف ناپذیرترین بی تو من، کوچک و حقیرترین... نادر ابراهیمی
به ستاره پر فروغ زندگیم،که با مهر بی حدم به او، تنها کسی بوده ام که پیوسته آزارش داده ام: تو همان جلوه صبحی ، که ز شب می ماند تو همان مونس جانی که به دل می ماند اگر از تیر غمت ، شیشه قلبم شکند تو همان نقش خیالی که به سر می ماند یاد تو در جان من ، دریای اشک تو همان فکر محالی که روان می ماند دل تو دشت جنون ، جامی ز خون تو همان غوغای مجنون ، که عبث می ماند در شب هجران غمت فریاد کرد تو همان خورشید رخشان ، که ز شب می ماند دیگر هیچ باک ندارم ز نبود تن خویش تو همان راحت جانی ، که ز من می ماند
خواهر كوچكم از من پرسيد: پنج وارونه چه معنا دارد؟ من به او خنديدم كمي آزرده و حيرت زده گفت: روي ديوار و درختان ديدم باز هم خنديدم، گفت: ديروز خودم ديدم مهران پسر همسايه پنج وارونه به مينو مي داد. آنقدر خنده برم داشت كه طفلك ترسيد بغلش كردم و بوسيدم و با خود گفتم: بعدها وقتي بارش بي وقفه درد سقف كوتاه دلت را خم كرد بي گمان مي فهمي پنج وارونه چه معنا دارد...
غم غروب نگاهت نشست بر روحم بمان ستاره كه بي تو بهار مي ميرد ميان دشت بنفشه كنار بركه عشق براي شهر دلم انتظار مي ميرد دلم به وسعت آلاله هاي غم سرخست وجود آبي احساس پاك و باراني ست چگونه بي تو بمانم بمان بهانه من دلم هنوز به دست تو زنداني ست بدان كه قصه احساس قصه اي نيلي ست بيا و قصه او را دوباره باور كن به جاي اندوه بي قراري و درد بيا و ازسر لطف تو فكر ديگر كن پرنده از غم هجران تو چه بايد كرد دلم براي نگاهت بهانه مي گيرد دلم اگر بروي در خزان هجرانت چو يك كبوتر بي آب و دانه مي ميرد اگر چه قدر نگاه تو را ندانستم ولي هميشه به ياد تو شعر مي خوانم كنون اگر تو كنارم نماني و بروي ميان هاله اي از انتظار مي مانم به جان برگ گل ياس باغ دل سوگند قسم به عاطفه يك نگاه دريايي قسم به بارش شمع وجود يك انسان قسم به شهر پر ز ساكنان رويايي قسم به واژ ه كمرنگ عشق در مهتاب قسم به ترجمه نيلي شكيبايي قسم به عاطفه نقره فام چشمانت قسم به هجي مفهوم يك شكوفايي بمان هميشه كه بي تو شكوفه خواهد مرد دگر ميان گلستان گلي نخواهد ماند بدون تو گل وگلدان غريب خواهد شد دگر ميان چمن بلبلي نخواهد ماند شكسته مي شود از دوريت بلور دلم بدون تو تپش قلب من چه بي معناست بدون تو دلم از تب هميشه خواهد سوخت بدون خنده تو قلب غنچه ها تنهاست مرور خاطره انتشار احساس ست دل مرا به به تماشاي عشق خواهد برد بمان هميشه كه بي تو ترانه بودن ميان قلب هزاران جوانه خواهد مرد صداي نبض بنفشه صداي خنده ياس ميان باغ نگاهت چو بركه اي جاريست بدان اگر بروي كار باغ چشمانم هميشه شكوه و اشك و شكستن و زاريست ميان شبنم اشكم بلوري از عشقست به ياد جاده سر سبز شهر چشمانت بمان هميشه كه بي تو زرد خواهد شد تمام هستي اين دل فداي مژگانت غم نبودن تو در كنار من سخت است حضور آبيت اينجا چقدر زيبا بود چگونه مي شود اكنون ميان غربت باغ بدون زمزمه آبي تو اينجا تنها بود چه لذتي ست درون نگاه پر نورت بيا و زخم عميق مرا تو درمان كن ببين چه درد بزرگي ست غربت دو نگاه بيا ببار و مرا خيس عطر باران كن بدون ياد تو قلبم كوير خواهد شد بمان هميشه كه بي تو نسيم غمناكست تمام كلبه چشمم تمام شهر دلم ز قطره قطره باران اشك نمناكست زسقف نيلي چشمم چكيد قطره اشك تو را قسم به شقايق بمان ستاره من بچين ز باغ دلت دسته اي گل پونه بمان كه نيست به جز اين مرام چاره من بگو ستاره هميشه كنارم خواهي ماند بگو كه قلب من از انتظار لبريزست بدون تو تپش قلب من چه بي معناست بيا كه بي تو وجودم هميشه پاييزست قسم به نغمه باران بمان بهانه من بدون تو تپش آفتاب كمرنگ ست به هر كجا كه روي هر زمان و هر لحظه دلم هميشه براي تو تنگ ست بمان بهانه من...
آره راسته اين درسته دست من دست كنيزه شما صاحب اختياري دست هاتون برام عزيزه شما معصوم و صبوري شما انگار خود نوري همه جا هستي و نيستي هميشه فقط يه جوري مي د ونم جسارته اسم شما رو بيارم اگه گستاخي نباشه دست هاتون رو دوست دارم اگه گستاخي نباشه نفس هام مال شما تا چشم ها مي بينه مثل سايه دنبال شما شما عشق لا يزالي شما ذات بي زوالي شما حاضر شما غايب شما ممكن و محالي شما رمز شعر حافظ شما راز هر قصيده شما شعري نسروده شما طرحي نكشيده شما صاحب يقيني شما گردش زميني شما علت شما مقصود شما پاكيزه تريني شما پيدا شما ناياب شما اول شما آخر شما بيداري هر خواب من كنيزم شما سرور شما از ستاره بيشتر شما مومن شما صوفي دستي انگار شما رو از آسمون فرستاده هر چي هست بد بودن و به دستاتون ياد نداده قصه من قصه خيز پلنگ به سمت ماه براي چشم كنيز خواب يه سرور زياده شما از جنس سپيده شما ابريشم شعري شما علت نخستين خلقت مبهم شعري شما بهترين شباني شما قديس و فرشته كاشف حرف و صدايي كاشف خط و نوشته چه تماشايي دست هاي شفا بخش شما چشم هاي بسته اين خسته كنيز و وا كنه اين يه ميلاد دوباره س متبرك و عزيز وقتي سرور منو با اسم كوچيك صدا كنه كاش ميشد رخت شما رو بو كنم كفش و از پاي شما در بيارم پشت در كفش شما رو جفت كنم پايين پاي شما سر بذارم .......... (شهیار قنبری)
ای پریواره من
نگهت رویش سرسبز لقای گلهاست نفست بوی دل انگیز عطوفت دارد ای نگاهت خورشید ای دو چشم تو شراب ای کلام تو طلوع پاکی دل من می خواند بی تو در این وسعت تلخ شعر اندوهت را با تو تا اوج سعادت هستم بی تو ای باغ پر از شوکت رنگین بهار نتوان زیست در این شهر غریب آی .... ای مطلع هر شعر و سرود بی تو هرگز نتوانم سخنی آغازید تو چه هستی؟تو چه را می مانی؟ باورم نیست زمینی باشی........
در سوز دلم حسرت این عشق نهانست
پنهان نتوان کرد اشکی که روانست در عشق نهان تو عجب مستم و ای داد در محفل ما خوردن ساقی یه بهانه ست گفتمت سوختم از بهر تو ای نازک تن سیم تنم گفتی گر مرا خواهی بسوز از نیاز عشق من سوختنست باکی از سوختنم در غم پنهان تو نیست روز و شب ناله کنم فریاد من از بودنست گفتمش با اشک خونین دل دمی آرام گیر ناله آورد عمری از نبودش کار من ساختنست ماه من،گردش چشم سیاهت می کشد آخر مرا مردنم از بهر تو جاوید تر از ماندنست....... . . . *دوستان عزیزم شعر بالا از دست نوشته های دل دختر پاییزه،منتظر نظرات سبز شما هستم*
|
درباره من
دختری که در پاییزی ترین فصل خدا چشم گشود مجبور شد پاییز گونه زندگی کند وبی شک در پاییزی ترین فصل خدا چشم از جهان خواهد بست.گله ای نیست روزگار با تمام روزهای پاییزی اش زیباست و من عاشق پاییزم.......
تماس با من گالری قالب آرشیو مطالبآبان 1388مهر 1388 شهریور 1388 اسفند 1387 دی 1387 آذر 1387 آبان 1387 مهر 1387 شهریور 1387 مرداد 1387 تیر 1387 خرداد 1387 اردیبهشت 1387 فروردین 1387 اسفند 1386 بهمن 1386 پیوندها
آرا
دست نوشته های دل پاییزی |
