زندگیت جز رنج و مشقت ندیدی،گوشهای تو را زمزمه جویبار آوازی غریب است و

صدای بلبلان دلت را هیچ نمی نوازد.دختر پاییز می گوید:فخر می ورزم بر این غوغای

 رنگارنگ،پایداری ام،بردباری ام،نشان آزمون سخت اوست.آواز بادی که بر درختان نوید

 خزانی رنگ رنگ می دهد کجا با دل تو آشناست؟کی چشمان تو رنگ خزان را دیده

است؟دختر بهار صدایی صاف می کند:که ای دختر پاییز! فصل قشنگ چشمان تو

خزان سرد بی جان است.دختر پاییز آرام می گوید:برخیز دختر بهار،دل ناز پرورده تو را

چه به دل شکسته ما ! در آغوش امن بهار آرمیدی و از نسیم لطف، نوازش

خریدی.هیچ سیلی روزگار صورتت را نشانه نرفت،هیچ شلاق رنج و طوفان نا عدالتی

بر دلت زخمی نزد، تو کجا نشان صبوری داری؟! دختر بهار بغض می کند:که من نشان

 زندگی دارم،سبز بودن را آموخته ام، شاد بودن را تجربه کردم.دختر پاییز نگاه بر قامت

سبز دختر بهار میدوزد، چشم در چشم او می گوید:که ای ناز دختر بهار، نشان تو بی

صبر و تجربه من دمی نمی ارزد، تو سبز بودن را آموختی و من رنگ رنگ روزگار را 

  دیده ام ، شاد بودن را در کنار غصه هایم بها دادم. تو چه داری که بر دامن من رنگ

غرور می پاشی ؟ دختر بهار سر به زیر می گیرد و همراه با اولین نسیم ، به سرزمین

 سبز بهار پر می گشاید و دختر پاییز آغوش بزرگ  خویش را به سوی خزان فردا   

   می گشاید........