و بي دغدغه اش آرميدم. چون سحر گاه چشم از هم مي گشودم هواي ملايم نفس هايش، صداي آرام صبح بخير

گفتنهايش، بوسه هاي گرم وعاشقانه اش و دستان بي ريا و مادرانه اش به من نويد مي داد روزي دگر است .

برخيزكه غول سياه شب بار سفر بسته، حركتي بايد. بزرگتر شدم، مادر م به من آموخت براي رسيدن سعادت

 دانش بياموزم و به جاي آغوش پرمهرش بر نيمكت چوبين مدرسه تكيه زنم .سالهايم گذشت و بر بهاران زندگيم

افزود،نه ديوار كلا س و مدرسه،نه فريادهاي خشمگين و پي در پي معلم كه هر دم چون تازيانه اي بر  پيكره دلم

 نشانه ميرفت،نه  نمراتي كه نشان از يك سال تلاش بي حاصلم بود،نتوانست از كودكي كه سالها با روياهاي

قشنگ و كودكانه اش خاطره ها ساخته بود جواني خشك و پوشالي بسازد كه خاطره هايش را ميان خطوط

درهم وآشفته كتاب و دفترهايش جا گذاشته. تا اينكه در زمهرير روزگار آنگاه كه خواستن گنگ ترين صيغه

انسانيت بود، تو را ديدم.تو به من آموختي به پاس صداقت چشمانت سبز بمانم،تو به من آموختي در تشييع دور

نگي بر يكرنگي دستانت سجده گذارم،تو به من آموختي بغض هزاره چشمانم را بر بهار جاويد نگاهت قرباني

كنم ،كنون:

آموزگار روزهاي من !

چه مي خواهي كه من از طينت زشت روزگار هنوز لرزانم ،چه ميخواهي كه من قصه رنج  دلم را ميان دستان

 سردي كه هنوز بوي كودكي مي دهد پناه دادم، بلكه روزگاري بسپارم به چشم هراسان كودكي كه فردا حاشا

 ميكند، گناه من چيست؟به نمناكي دل بي پناهي كه گوشه چشم تو مامن دلتنگيش بود،به ويرانه اي كه قدوم تو

 آبادش ساخت،زمن هيچ بردل مگير كه جور افعيیان اين زمان دردها بر دلم وزخم  ها بر احساسم به يادگار

گذاشته. بگذار در آرامش لحظات تو نفسي تازه كنم .بگذار بدانم با تو،به خود،اين من نورس و بي ياور رسيده ام

 بگذار در غروب اين همه خوبي بتابم بر سيماي باورهايم.به آنچه خواستم و مانع شدند،به آنچه بودم و نگذاشتند.

بگذار باور كنم كسي هست كه سادگي دلش را به پاي معصوميت دل كودكي گذارد كه هيچ گاه نخواست بزرگ

شود.كودكي كه دنياي سياه آدمها را هرگز آرزو نكرد. بگذار به احترام روزهاي كودكي ام كودك بمانم ....