حقیقت دارد که تو می توانی با دست های من سه تار

قلم مو را بنوازی و نت های رنگ پریده را فیروزه ای کنی.

 - (باید بسیار زیسته باشی که این همه از آسمان آکنده ای)

 حقیقت دارد، که من می توانم با شعرهای تو با باران مشاعره

 کنم ... و بند نیایم.-( باید بسیار گریسته باشم که این همه در واژه

 های تو غوطه ورم) تا من بنفشه ها را میان شب های زمستان

 قسمت کنم تویک خوشه انگور به صدایت تعارف کن، خطی از

 شعرهایت را که بخوانی سال تحویل می شود.-( حقیقت دارد که

 در حضور تو بودن همیشه از نبودن زیباتر است...)